System HVAC czy dedykowana instalacja rurociągowa do stałej dystrybucji VHP?

Stała dystrybucja VHP do komory, izolatora lub pomieszczenia może odbywać się poprzez istniejącą instalację wentylacyjną obiektu lub poprzez rurociągi przeznaczone wyłącznie do cyklu dekontaminacji. Wybór ten wpływa na kolejność etapów cyklu, na to, co przestaje działać w przypadku awarii jednego z elementów, oraz na liczbę interfejsów, które zespół projektowy musi zakwalifikować przed odbiorem systemu. Właściciele projektów, zespoły inżynierów i grupy walidacyjne rozważające tę decyzję muszą oddzielić kwestię izolacji od kwestii sprzętowej, zanim będzie można rzetelnie porównać obie architektury.

Wybór zależy od granic ograniczających i granic operacyjnych

Pierwsza ocena nie ma charakteru mechanicznego, lecz architektonicznego: jaka jest granica wyodrębnienia lub ochrony produktu, której musi przestrzegać cykl VHP, oraz czy ścieżkę przepływu powietrza obsługującą tę granicę można odizolować i kontrolować w celu dekontaminacji bez narażania obszarów niepoddanych obróbce na kontakt z przestrzenią poddaną obróbce – lub odwrotnie? Kwestia ta poprzedza wszelkie porównania sprzętu, ponieważ decyduje o tym, które architektury w ogóle kwalifikują się do realizacji projektu.

W przypadku, gdy granicą wyznaczającą obszar kontrolowany jest wspólny system wentylacyjny obsługujący wiele pomieszczeń lub stref technologicznych, możliwość poprowadzenia VHP przez ten system zależy od tego, czy przepustnice, wentylatory i sieć kanałów można ustawić w stanie izolacji dekontaminacyjnej na tyle niezawodnie, aby sąsiednie obszary pozostawały niepoddane działaniu systemu lub nie były narażone na jego działanie przez cały cykl. Jeśli nie da się wykazać takiej izolacji dla konkretnej konfiguracji systemu, przepływ powietrza wspólnego nie wchodzi w grę, niezależnie od innych zalet tego rozwiązania. Gdy granica jest węższa, np. w przypadku pojedynczego izolatora lub obudowy z własnym, dedykowanym obiegiem powietrza, kwestia izolacji jest łatwiejsza do rozwiązania, ale nie znika całkowicie; własne przepustnice, filtry i kanały powrotne obudowy nadal wymagają zdefiniowanego stanu dekontaminacji, odrębnego od jej normalnego stanu pracy.

W tym momencie należy również ustalić, czy głównym celem projektu jest aseptyczna ochrona produktu, izolacja materiałów niebezpiecznych lub bezpieczeństwo biologiczne, czy też oba te cele w różnych strefach tego samego obiektu. Cykl VHP obsługujący izolator aseptyczny jest walidowany w oparciu o inną logikę akceptacji niż cykl obsługujący Pomieszczenie izolacyjne klasy BSL lub obudowy z certyfikatem OEB, a schemat rozdzielczy należy oceniać pod kątem konkretnego celu, jaki faktycznie wyznacza daną przestrzeń, a nie na podstawie ogólnego opisu technicznego urządzenia.

Po zdefiniowaniu granic zabezpieczenia i obszaru eksploatacji praktyczne rozważania sprowadzają się do wyboru między wykorzystaniem systemu wentylacyjnego obiektu do transportu gazu a zainstalowaniem rurociągów, których jedyną funkcją jest dystrybucja VHP. Poniżej omówiono oba rozwiązania, jednak żadne z nich samo w sobie nie rozstrzyga kwestii granic; kwestię tę należy rozstrzygnąć w pierwszej kolejności, ponieważ to od niej zależy, które interfejsy sprzętowe zostaną w ogóle uwzględnione w przeglądzie projektowym.

Dystrybucja wspomagana systemem HVAC: zalety integracji i zależności sterowania

Przeprowadzanie VHP przez istniejącą infrastrukturę wentylacyjną wykorzystuje przepustnice, wentylatory i sieć kanałów, które już znajdują się w pomieszczeniu, co pozwala ograniczyć ilość oddzielnych elementów dystrybucyjnych, które należy zaprojektować, zainstalować, a później konserwować w ramach projektu. To właśnie stanowi główną zaletę tej architektury: traktuje ona dystrybucję VHP jako tryb działania istniejącego systemu, a nie jako nowy system nakładający się na niego.

Ta zaleta wiąże się z zależnością, którą należy ocenić w jej własnym kontekście. Gdy realizacja procesu VHP opiera się na infrastrukturze HVAC, kolejność etapów cyklu staje się uzależniona od zachowania tej infrastruktury: pozycje przepustnic, stany wentylatorów oraz kontrola nieszczelności stają się częścią logiki sterowania cyklem odkażania, a nie tylko elementem zwykłego sterowania wentylacją. W przypadku gdy system HVAC charakteryzuje się wysoką dostępnością, a stany jego przepustnic i wentylatorów są ściśle monitorowane, zależność ta jest możliwa do opanowania, ponieważ cykl może opierać się na znanych, weryfikowalnych stanach na każdym etapie. Tam, gdzie dostępność systemu HVAC jest sporadyczna, dzielona między wiele zastosowań lub podlega oknom konserwacyjnym, na które harmonogram odkażania nie ma wpływu, zależność ta staje się ograniczeniem dotyczącym planowania i niezawodności samego cyklu VHP, a nie jedynie kompromisem wynikającym z wygody.

W tej architekturze szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę wycieków, ponieważ ten sam system kanałów, który podczas normalnej pracy transportuje klimatyzowane powietrze, musi również utrzymywać stan dekontaminacji, nie dopuszczając do przedostawania się gazów do sąsiednich stref. Wydajność przepustnic i uszczelnień wymagana do rutynowej wentylacji nie jest automatycznie wystarczająca do utrzymania stanu dekontaminacji, a zespół projektowy musi potwierdzić, jaką kontrolę wycieków zapewnia konkretny sprzęt HVAC w warunkach szczelności i braku wentylacji wymaganych przez cykl, w odróżnieniu od jego wydajności w zakresie wycieków przy normalnym przepływie powietrza.

Wynikające z tego pytanie dotyczące konfiguracji dotyczy tego, w jaki sposób sprzęt służący do generowania i dostarczania sygnału VHP, taki jak Generator nadtlenku wodoru VHP, współpracuje z punktami sterowania systemu HVAC. Zadaniem generatora jest wytwarzanie i dostarczanie gazu; to, czy dostawę tę można skoordynować z sekwencjonowaniem pracy przepustnic i wentylatorów w stopniu wymaganym przez projekt, jest kwestią, na którą muszą wspólnie odpowiedzieć projektanci systemu HVAC i układów sterowania. Jest to rodzaj szczegółu specyficznego dla danego projektu, który staje się przedmiotem dyskusji dotyczącej konfiguracji lub oferty po ustaleniu granic obszaru zabezpieczonego oraz rzeczywistych możliwości systemu HVAC.

Specjalistyczne okablowanie: elastyczność prowadzenia przewodów i dodatkowe interfejsy sprzętowe

Specjalne przewody całkowicie oddzielają ścieżkę wtrysku VHP od zwykłej wentylacji pomieszczenia, co oznacza, że gaz przepływa przez urządzenia zainstalowane specjalnie do celów dekontaminacji, a nie przez infrastrukturę pełniącą również inne funkcje. Takie oddzielenie zapewnia większą swobodę w wyborze lokalizacji punktów wtrysku i powrotu, ponieważ przebieg instalacji nie jest ograniczony przebiegiem istniejących kanałów wentylacyjnych.

Elastyczność tę uzyskuje się poprzez dodanie elementów wyposażenia, które nie byłyby potrzebne w przypadku rozwiązania opartego na wspólnym obiegu powietrza: przejść przez ściany lub obudowy, zaworów do sterowania i odcinania dedykowanego obiegu oraz prac związanych z równoważeniem, mających na celu potwierdzenie, że rozkład gazu w sieci rurociągowej jest na tyle równomierny, by cykl miał sens. Każde przejście stanowi punkt, który musi uwzględniać obudowa lub granica aseptyczna, każdy zawór jest elementem o własnym trybie awarii i wymaganiach konserwacyjnych, a wyważanie nie jest jednorazowym etapem instalacji, lecz stałą cechą sieci rurociągowej, która może ulec zmianie w przypadku zmiany pomieszczenia, obciążenia lub konfiguracji rurociągów.

W przypadku, gdy granica strefy jest ściśle określona, a wspólnego systemu wentylacyjnego nie da się odizolować w stopniu wymaganym przez cykl pracy, zastosowanie dedykowanych przewodów pozwala uniknąć tego problemu, ponieważ w ogóle nie stykają się one ze wspólnym systemem. W przypadkach, gdy układ pomieszczenia lub wyposażenie technologiczne utrudnia wykonanie dodatkowych przejść i rozmieszczenie zaworów, lub gdy program konserwacji nie dysponuje zasobami umożliwiającymi regularną kontrolę i serwisowanie dodatkowego zestawu zaworów i punktów równoważenia, obciążenie sprzętowe związane z rurociągami dedykowanymi staje się bardziej znaczącym ograniczeniem projektowym, mimo że rozwiązuje ono problem izolacji w sposób czysty.

Elastyczność trasowania, jaką zapewniają rurociągi dedykowane, jest najbardziej cenna w sytuacjach, gdy punkty wtrysku muszą być umieszczone blisko określonych elementów obciążenia lub elementów geometrycznych, do których wspólne przewody wentylacyjne nie są w stanie dotrzeć w efektywny sposób. W takich przypadkach dodatkowe zawory i przejścia stanowią koszt związany z uzyskaniem takiego rozmieszczenia punktów wtrysku, jakiego nie mogłaby zapewnić wspólna ścieżka powietrzna. To, czy taki kompromis jest opłacalny, zależy od tego, jak wrażliwe są obciążenia i geometria pomieszczenia na rozmieszczenie punktów wtrysku – na to pytanie ostatecznie odpowie proces kwalifikacji pomieszczenia, a nie sam wybór architektury.

Stany awarii, logika izolacji i ścieżki napowietrzania do porównania

Punkt odniesieniaDystrybucja wspomagana systemem HVACSpecjalne rurociągiGranica decyzji dotyczącej przeglądu projektu
Ograniczanie rozprzestrzeniania się i izolacjaWspólny system wentylacyjny musi umożliwiać odizolowanie i sterowanie poszczególnymi obszarami w celu przeprowadzenia dekontaminacji bez narażania obszarów niepoddanych zabiegowi.Trasę wtrysku można oddzielić od zwykłej wentylacji, przy czym o wyborze nadal decyduje granica obszaru zabezpieczonego.Należy wyznaczyć granice strefy izolacji oraz ustalić, czy wspólny system wentylacyjny można odizolować i kontrolować na czas trwania cyklu.
Trasowanie i sprzętMoże to ograniczyć ilość oddzielnego sprzętu dystrybucyjnego, jednak sekwencjonowanie cykli jest uzależnione od przepustnic i wentylatorów.Dodaje przejścia, zawory i punkty równoważenia.Należy narysować schematy tras zasilania i powrotu oraz porównać uzyskane interfejsy.
Regulacja napowietrzaniaKolejność napowietrzania zależy od trasy systemu HVAC oraz jego dostępności.Trasa napowietrzania zależy od konkretnego projektu i musi zostać wytyczona zgodnie z wybranym przebiegiem.Przed wyborem architektury należy zaplanować ścieżkę napowietrzania.
Stany awarii i utrzymanieKontrola wycieków i dostępność systemu HVAC to wyraźne zależności, które należy ocenić.Dodatkowe zawory, punkty równoważenia i konserwacji stanowią kolejne elementy, które należy poddać ocenie.Przedstawia stany awarii i określa podział odpowiedzialności dla wybranej architektury.
Dowody dotyczące wynikówSam wybór architektury nie gwarantuje równomiernego rozkładu ani skuteczności cyklu.Sam wybór architektury nie gwarantuje równomiernego rozkładu ani skuteczności cyklu.Należy określić i zatwierdzić rzeczywiste warunki pomieszczenia oraz obciążenie; dokładne wartości odbiorcze zależą od konkretnego projektu.

Bezpośrednie porównanie tych dwóch architektur wymaga wyjścia poza ich ogólne zalety i przyjrzenia się temu, co dzieje się w przypadku awarii elementu, w jaki sposób faktycznie zapewniana jest izolacja oraz gdzie przebiega ścieżka napowietrzania po zakończeniu fazy aktywnej cyklu. Te trzy elementy oddziałują na siebie w różny sposób w zależności od wybranej architektury, a podczas przeglądu projektu należy rozstrzygnąć każdą z tych kwestii z osobna, zamiast traktować opcje “wspomagane przez system HVAC” lub “dedykowane orurowanie” jako jeden punkt decyzyjny.

Rodzaje awarii różnią się w obu architekturach. W systemie wspomaganym przez instalację HVAC awaria przepustnicy, wentylatora lub niedostępność samej instalacji HVAC ma bezpośredni wpływ na cykl odkażania, ponieważ te same elementy, w których dochodzi do awarii, służą również do transportu gazu. W systemie z dedykowanym orurowaniem awarie występują w zaworach lub elementach równoważących, które służą wyłącznie do funkcji VHP, co oznacza, że awaria w tym miejscu nie zakłóca normalnej wentylacji, ale oznacza to również, że system dedykowany ma swój własny, odrębny zestaw punktów awaryjnych, których nie ma w przypadku rozwiązania opartego na wspólnym obiegu powietrza.

Logika izolacji to mechanizm, który zapobiega narażeniu nieprzetworzonych obszarów w trakcie cyklu; należy ją zweryfikować pod kątem konkretnego sprzętu, z którego się korzysta, a nie zakładać na podstawie kategorii architektury. Logika izolacji w systemie wspomaganym przez instalację HVAC opiera się na ustawieniu przepustnic i wentylatorów w sposób zapewniający i utrzymujący stan szczelności; logika izolacji w systemie dedykowanym opiera się na zaworach na granicach orurowania, które osiągają i utrzymują stan zamknięcia lub otwarcia zgodnie z wymaganiami cyklu. Oba rozwiązania zależą od sprzężenia zwrotnego położenia oraz monitorowania, które muszą być określone w projekcie, a nie wyłącznie od typu architektury.

Ścieżki napowietrzania, czyli trasy, którymi usuwany jest gaz resztkowy po zakończeniu cyklu aktywnego, działają na tej samej zasadzie co ścieżki wtrysku i powrotu i należy je zaprojektować z taką samą dbałością o rozmieszczenie czujników oraz przypisanie elementów sterujących. Ścieżka napowietrzania wspomagana przez system HVAC zależy od tego, czy system ten powróci do trybu wentylacji na polecenie i z prędkością odpowiadającą wymaganiom cyklu napowietrzania; ścieżka napowietrzania z wykorzystaniem dedykowanych rur zależy od własnych punktów wentylacyjnych lub wywiewowych dedykowanego systemu oraz od zaworów, które je sterują. Żadna ze ścieżek nie jest z góry szybsza ani bardziej niezawodna od drugiej; obie wymagają monitorowania, które potwierdza, że stan napowietrzania został faktycznie osiągnięty, a nie tylko zlecony.

Rozmieszczenie czujników oraz podział odpowiedzialności za sterowanie łączą te trzy elementy w jedną całość. W przypadku gdy sterowanie przepustnicami, wentylatorami lub zaworami uczestniczącymi w cyklu leży w gestii innego systemu lub podmiotu niż ten, który odpowiada za urządzenia do wytwarzania i dostarczania VHP, w projekcie należy jasno określić, która platforma sterująca wydaje polecenia poszczególnym komponentom podczas wtrysku, utrzymywania ciśnienia i napowietrzania, a także w jaki sposób wykrywana i zgłaszana jest awaria dowolnego elementu.

Kwestie dotyczące wyboru, które należy rozstrzygnąć w ramach przeglądu projektu

Dowody lub dane wejściowe projektuWykorzystanie decyzjiGranica dowodów
Ramy normy ISO 14644-4:2022 dotyczące pomieszczeń czystychProjektowanie konstrukcji, budowa, uruchomienie, weryfikacja oraz przeglądy konserwacyjne w całym cyklu eksploatacji.Nie określa ona konkretnej technologii, procesu ani umownej metody dostawy.
Strategia kontroli zanieczyszczeń zgodnie z załącznikiem 1 do wytycznych UE dotyczących dobrych praktyk wytwarzania (GMP)Należy zidentyfikować krytyczne punkty kontroli oraz ocenić środki kontroli dotyczące projektu, aspektów technicznych, procedur i monitorowania.Produkt ten jest przeznaczony do produkcji sterylnej w UE; stosowanie w innych miejscach musi zostać udokumentowane i uzasadnione.
Załącznik 15: URS i ramy kwalifikacji projektowejNależy traktować specyfikację wymagań użytkownika jako punkt odniesienia w całym cyklu życia projektu i sprawdzić, czy projekt jest z nią zgodny.Konkretne etapy kwalifikacji i kryteria akceptacji zależą od konkretnego projektu.
Ścieżki wtrysku, powrotu i napowietrzania, rozmieszczenie czujników, stany awarii oraz podział odpowiedzialności za sterowaniePrzed dokonaniem wyboru należy ustalić zasady routingu, monitorowania i sterowania specyficzne dla danej architektury.Te przyporządkowane dane wejściowe same w sobie nie stanowią dowodu na równomierny rozkład ani skuteczność cyklu.
Rzeczywiste prace rozwojowe i kwalifikacyjne dostosowane do konkretnych pomieszczeń i obciążeńNależy określić parametry techniczne pomieszczenia oraz obciążenia, jakie będą w nim występować.Żadna z tych ścieżek dystrybucji nie zapewnia takich dowodów wyłącznie dzięki wyborowi architektury.

Żadna z tych konstrukcji sama w sobie nie gwarantuje, że gaz rozprzestrzeni się równomiernie w pomieszczeniu lub na obciążeniu, ani że cykl osiągnie wydajność wymaganą w projekcie. Wybór konstrukcji określa schemat przebiegu, izolację i ramy sterowania; nie zastępuje on jednak weryfikacji rzeczywistych warunków panujących w pomieszczeniu oraz obciążenia, które będą poddane obróbce po zainstalowaniu urządzeń.

W ramach przeglądu projektu należy potraktować to jako sekwencję działań: najpierw należy zdefiniować granicę izolacji lub ochrony produktu, która reguluje tę przestrzeń, opierając się na podejściu do kontroli zanieczyszczeń obejmującym cały obiekt, które Załącznik 1 do GMP UE dotyczy sterylnych środowisk produkcyjnych lub równoważnej logiki izolacji, w której nadrzędnym celem jest bezpieczeństwo biologiczne lub ochrona przed materiałami niebezpiecznymi, a nie sterylność. Po drugie, należy wykorzystać tę granicę do ustalenia, która architektura – lub jej kombinacja – pozwala osiągnąć izolację wymaganą w danym cyklu, w oparciu o ramy projektowania, budowy i weryfikacji, które ISO 14644-4 przewiduje ogólnie systemy na poziomie pomieszczeń czystych, przy czym należy pamiętać, że ramy te nie określają konkretnej technologii dystrybucji ani umownej metody dostawy. Po trzecie, należy uwzględnić przebieg tras wlotowych, powrotnych i napowietrzających; lokalizacje czujników; stany awarii; oraz odpowiedzialność za sterowanie jako wyraźne wymagania użytkownika, ponieważ Załącznik 15 traktuje URS jako punkt odniesienia, w stosunku do którego kwalifikacja projektowa potwierdza, że zainstalowany system faktycznie jest zgodny z tymi wymaganiami.

Żadne z tych źródeł dowodów – ani pojedynczo, ani łącznie – nie zastępuje kwalifikacji pomieszczenia i obciążenia w stanie, w jakim zostały zainstalowane. Schematy okablowania i zasady sterowania informują zespół projektowy o tym, jak system ma działać i w jaki sposób powinien bezpiecznie zawieść; nie wskazują jednak, czy stężenie gazu dociera do wszystkich powierzchni wymaganych w procesie, ani czy czas cyklu zapewnia poziom narażenia niezbędny dla danego zastosowania. Takie informacje można uzyskać wyłącznie w wyniku prac kwalifikacyjnych przeprowadzonych w odniesieniu do rzeczywistego pomieszczenia, obciążenia i zainstalowanego sprzętu.

W przypadku gdy pytania dotyczące interfejsu obiektu w ramach projektu dotyczą również tego, w jaki sposób Zakres prac związanych z systemami HVAC oraz zakres prac związanych z wentylacją procesową jeśli obowiązki są podzielone między obiekt a dostawcę sprzętu, podział ten stanowi powiązaną, ale odrębną kwestię koordynacyjną w stosunku do samej architektury dystrybucji VHP i warto ją rozwiązać na wczesnym etapie, tak aby kwestia odpowiedzialności za systemy sterowania, o której mowa powyżej, miała jasną odpowiedź przed rozpoczęciem planowania testów FAT lub SAT.

Często zadawane pytania

Q: Kiedy dystrybucja VHP wspomagana systemem HVAC stanowi praktyczne rozwiązanie?
A: Rozwiązanie to jest praktyczne, gdy wspólny system wentylacyjno-klimatyzacyjny można odizolować i sterować nim podczas cyklu odkażania bez narażania obszarów niepoddanych zabiegowi. Przed wyborem tego rozwiązania należy sprawdzić granice strefy izolacji, sekwencję działania przepustnic i wentylatorów, kontrolę szczelności, ścieżkę wentylacji oraz dostępność systemu HVAC.

Q: Jakie informacje dotyczące projektu należy przygotować przed porównaniem tych dwóch kanałów dystrybucji?
A: Należy przygotować schematy tras wtrysku, powrotu i napowietrzania wraz z proponowanymi lokalizacjami czujników, stanami awarii oraz przypisaniem odpowiedzialności za elementy sterujące. W ramach przeglądu projektu należy również określić konkretne pomieszczenie i obciążenie, które będą wymagały opracowania i kwalifikacji.

Q: Czy zastosowanie wydzielonych przewodów eliminuje konieczność koordynacji z systemem wentylacyjnym?
A: Nie. Specjalne przewody rurowe mogą oddzielić trasę wtrysku VHP od zwykłej wentylacji, ale przebieg systemu wentylacyjnego zależy od konkretnego projektu. W ramach przeglądu należy również uwzględnić dodatkowe przejścia, zawory, punkty równoważenia oraz punkty dostępu do konserwacji.

Q: W jaki sposób należy rozdzielić uprawnienia do kontroli w ramach wybranej architektury?
A: Należy jasno określić podmiot odpowiedzialny za elementy sterujące regulujące każdą zmapowaną ścieżkę zasilania, powrotu i napowietrzania oraz za reagowanie na zidentyfikowane stany awarii. W przypadku trasy wspomaganej przez system HVAC obejmuje to zależności od przepustnic, wentylatorów, kontroli wycieków oraz dostępności systemu HVAC; w przypadku rurociągów dedykowanych obejmuje to dodatkowe zawory i punkty równoważenia.

Q: Czy wybór systemu dystrybucji wspomaganego przez instalację HVAC lub systemu dedykowanego gwarantuje, że cykl będzie przebiegał równomiernie?
A: Nie. Sam wybór architektury nie gwarantuje jednolitego rozkładu VHP ani skuteczności cyklu. Rzeczywiste warunki pomieszczenia i obciążenia wymagają opracowania i kwalifikacji, przy czym należy zdefiniować wymagania użytkownika oraz kryteria odbioru specyficzne dla danego projektu w odniesieniu do tego zastosowania.

Picture of Barry Liu

Barry Liu

Cześć, nazywam się Barry Liu i jestem inżynierem ds. sprzedaży w firmie QUALIA. Od 2010 roku zajmuję się laboratoryjnym sprzętem do zapewnienia bezpieczeństwa biologicznego i przeprowadziłem ponad 200 certyfikacji komór bezpieczeństwa biologicznego na miejscu u klientów. Piszę o ocenie filtracji izolacyjnej, generatorach parowego nadtlenku wodoru (VHP) i walidacji cykli oraz systemach odkażania ścieków.

Powiązane wiadomości

Making a Warranty or Service Request for a Cable Port

Awarie przejścia próżniowego w laboratoriach powodują 28% zakłóceń w pracy sprzętu, ryzykując zanieczyszczenie próbki i utratę badań; ten przewodnik zawiera szczegółowe informacje na temat skutecznych protokołów rozwiązywania problemów i konserwacji.

cRABS vs izolatory: Wybór sterylnej bariery

Porównaj zamknięte systemy barier o ograniczonym dostępie i izolatory do produkcji farmaceutycznej. Znajdź najlepsze rozwiązanie dla swoich potrzeb w zakresie sterylnej produkcji.

Wybór uszczelek przepustów do odkażania gazowego

Należy dobrać materiał uszczelnienia do konkretnego środka odkażającego, warunków cyklu pracy, konstrukcji sprężającej, stopnia narażenia na działanie środków czyszczących oraz kryteriów planowanej wymiany.

Przewijanie do góry

Skontaktuj się z nami teraz

Skontaktuj się z nami bezpośrednio: [email protected]