Wytyczne dotyczące skuteczności izolacji OEB4/OEB5 oraz testów SMEPAC dla projektów izolatorów HPAPI

Jednym z najczęstszych i najbardziej kosztownych rozbieżności w specyfikacji projektów dotyczących HPAPI jest sytuacja, w której dostawca przedkłada wniosek o certyfikację izolatora OEB5 wraz z raportem CPT opartym na konfiguracji procesu innej niż ta, którą zamierza wdrożyć nabywca. Konsekwencją tego jest nie tylko luka w dokumentacji — pojawia się to jako obowiązek ponownej kwalifikacji po instalacji, w momencie, gdy harmonogramy komercyjne nie pozostawiają na to żadnego marginesu. Ta konkretna nieprawidłowość zazwyczaj wynika z jednej nierozstrzygniętej kwestii na etapie opracowywania specyfikacji: czy oświadczenie dotyczące izolacji zostało przetestowane w odniesieniu do rzeczywistej sekwencji zadań zamawiającego, obejmującej pobieranie próbek, wymianę filtrów i transfery materiałów pod ciśnieniem, czy też w oparciu o uproszczoną symulację, która wyglądała wiarygodnie, ale pomijała operacje o najwyższym ryzyku? Rozstrzygnięcie tej kwestii przed wyborem dostawcy – poprzez uzgodnienie między działami BHP, walidacji, inżynierii procesowej i zaopatrzenia co do tego, jakie dowody mają znaczenie – odróżnia projekt systemu izolacji, który można obronić, od takiego, który będzie napotykał problemy związane z zapewnieniem jakości na każdym etapie przeglądu.

Ocena skuteczności izolacji zaczyna się od zadania HPAPI, a nie od etykiety sprzętu

Wartość znamionowa OEB podana w karcie technicznej określa, jakie wyniki urządzenie osiągnęło w trakcie badań przeprowadzonych w określonych warunkach. Nie określa ona jednak, jakie wyniki urządzenie osiągnie w konkretnym procesie użytkownika. To rozróżnienie ma największe znaczenie w przypadku zadań, w których najtrudniej jest zapewnić szczelność: dozowania, pobierania próbek oraz przenoszenia zawartości między urządzeniami.

Dozowanie wiąże się z największym ryzykiem narażenia na zanieczyszczenie na wczesnym etapie przetwarzania, ponieważ stężenie substancji czynnej jest wówczas najwyższe, a materiał znajduje się w stanie otwartym lub półotwartym. Konstrukcja systemu zabezpieczającego, odpowiednia do późniejszych etapów mieszania, może okazać się na tym etapie niewystarczająca. Specyfikacja systemu zabezpieczającego powinna wynikać z wymagań związanych z dozowaniem, a nie ze średniej wartości dla całego ciągu technologicznego.

Pobieranie próbek to czynność najczęściej pomijana podczas planowania CPT, a jednocześnie najczęściej wymagająca pokonania głównej bariery. Gdy pobieranie próbek nie zostanie uwzględnione w protokole testów szczelności, zadeklarowany poziom wydajności zawiera lukę, która odpowiada bezpośrednio rutynowej czynności operacyjnej. W praktyce luka ta ujawnia się podczas uruchamiania instalacji lub pierwszej kontroli organu regulacyjnego, a nie na etapie zamówienia — czyli właśnie wtedy, gdy koszt jej usunięcia jest najwyższy.

Wielofunkcyjne zakłady typu CDMO borykają się z obciążeniem związanym z planowaniem procesów przygotowywania preparatów. Gdy ten sam sprzęt izolacyjny jest wykorzystywany do różnych substancji aktywnych o wysokiej aktywności farmaceutycznej (HPAPI) o odmiennych profilach toksykologicznych, ogólna etykieta OEB nie może zastąpić oceny ryzyka opartej na konkretnych zadaniach. Ryzyko zanieczyszczenia krzyżowego jest specyficzne dla danego związku i konkretnego etapu procesu; etykieta nie jest w stanie uwzględnić żadnej z tych zmiennych.

W praktyce oznacza to, że dokument określający wymagania dotyczące zabezpieczeń powinien wyraźnie wymieniać zadania — z podziałem na etapy procesu, stanowiska operatorów i postacie materiałów — jeszcze przed rozpoczęciem jakiegokolwiek porównania urządzeń. Wybór urządzeń dokonany przed sporządzeniem tego dokumentu prawie zawsze wymaga korekty po zakończeniu oceny ryzyka, co powoduje rozszerzenie zakresu kwalifikacji, czego można było uniknąć.

Wartości OEL, pasma OEB oraz dane wejściowe CPT, które określają granice badania

Klasyfikacja OEB i OEL są ze sobą powiązane, ale nie są pojęciami zamiennymi, a to rozróżnienie ma bezpośredni wpływ na sposób formułowania kryteriów akceptacji środków zabezpieczających w raportach CPT. Podział na przedziały OEB opiera się na właściwościach toksykologicznych czystej substancji — jest to narzędzie kategoryczne przydatne przy doborze sprzętu oraz wczesnym informowaniu o zagrożeniach, zwłaszcza gdy pełne dane toksykologiczne mają jeszcze charakter tymczasowy. OEL to uśrednione w czasie stężenie w powietrzu wyznaczone na podstawie dopuszczalnego dziennego narażenia (Acceptable Daily Exposure), wyrażone w µg/m³ dla określonego okresu pracy. Gdy kryteria akceptacji CPT są formułowane wyłącznie na podstawie oznaczeń klas OEB, wynik ma charakter jakościowy; gdy natomiast są one formułowane w odniesieniu do potwierdzonej wartości OEL, otrzymujemy uzasadniony próg liczbowy, który można bezpośrednio porównać ze zmierzonymi stężeniami w powietrzu podczas badań.

To rozróżnienie ma większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać na etapie zamówień. Sformułowania dotyczące akceptacji oparte na przedziale OEB są przydatne na etapie opracowywania specyfikacji oraz podczas wstępnej selekcji dostawców. Jednak na etapie walidacji i audytu trudno je uzasadnić, chyba że przedział OEB został przełożony na konkretną docelową stężenie w powietrzu, w odniesieniu do której sporządzono raport z badania CPT. Powiązanie sformułowań dotyczących akceptacji z potwierdzoną wartością OEL wynikającą z obliczeń ADE nadaje protokołowi badawczemu ramy, które wytrzymają przegląd w ramach kontroli jakości.

Wymagania dotyczące środków kontroli technicznej dla poszczególnych klas są dobrze ugruntowane w praktyce przemysłowej. Związkami klasy OEB3 można zazwyczaj obchodzić się w standardowej komorze rękawicowej wyposażonej w filtr HEPA. Klasa OEB4 wymaga radykalnej zmiany w zakresie inżynierii zabezpieczeń: izolacji podciśnieniowej, podwójnej filtracji oraz systemów bezpiecznej wymiany filtrów. Klasa OEB5 idzie jeszcze dalej, wymagając dowodów z badań CPT poniżej 1 µg/m³ w celu potwierdzenia deklaracji. W przypadku programów ADC, w których obowiązują progi OEB6 poniżej 0,1 µg/m³, zdolność dostawcy do działania na tym poziomie wymaga indywidualnej weryfikacji — nie wszystkie konfiguracje izolatorów przetestowane pod kątem OEB5 będą spełniać ten wymóg. Są to wartości projektowe wynikające z praktyki branżowej, a nie powszechnie obowiązujące limity regulacyjne, jednak pełnią one rolę praktycznego standardu akceptacji podczas opracowywania protokołu CPT.

Parametry obiektu — pomieszczenia z podciśnieniem, współczynniki wymiany powietrza, kaskady różnic ciśnień oraz ciągłe monitorowanie — stanowią część granicy izolacji, a nie są od niej oddzielone. Badania SMEPAC przeprowadzone w obiekcie, który nie odzwierciedla kaskady ciśnień oraz projektu systemu HVAC zamawiającego, dadzą wyniki, które mogą nie odzwierciedlać rzeczywistej wydajności po zainstalowaniu systemu. Parametry te należy zdefiniować w protokole badawczym jako warunki brzegowe, a nie traktować jako założenia wstępne.

SMEPAC – dane niezbędne do oceny uwalniania do atmosfery i osadzania się na powierzchni

Testy skuteczności zabezpieczeń przeprowadzane w symulowanych warunkach eksploatacyjnych stanowią standard dowodowy dla oświadczeń dotyczących klas OEB4/OEB5. Przewodnik ISPE dotyczący dobrych praktyk: SMEPAC stanowi standard branżowy dla tej metodologii, obejmujący zarówno uwalnianie do powietrza, jak i osadzanie się na powierzchni jako mierzalne wyniki. Tym, co odróżnia wiarygodny raport z testów skuteczności zatrzymywania (CPT) od dokumentu marketingowego, jest to, czy symulacja została zaprojektowana tak, aby odzwierciedlać rzeczywistą sekwencję czynności nabywcy — w tym napełnianie, pobieranie próbek i wymianę filtrów — czy też ograniczała się do kontrolowanego, statycznego testu, który nie odzwierciedla sposobu, w jaki sprzęt będzie wykorzystywany w produkcji.

Testy statyczne pozwalają ustalić wartość odniesienia. Nie uwzględniają one jednak zdarzeń związanych z wydzielaniem, które mają miejsce podczas operacji dynamicznych: otwierania komory izolacyjnej w celu pobrania próbek, podłączania i odłączania interfejsów transferowych, zdejmowania i zakładania rękawic oraz wymiany filtrów pod ciśnieniem roboczym. To właśnie podczas tych zdarzeń rzeczywiste stężenie w powietrzu odbiega od deklarowanego poziomu izolacji i to właśnie te zdarzenia organy regulacyjne oraz eksperci ds. zapewnienia jakości najczęściej analizują podczas oceny dokumentacji walidacyjnej izolacji.

Etapy transferu między urządzeniami procesowymi stanowią zdecydowanie miejsca o najwyższym ryzyku awarii systemu zabezpieczającego. Otwarte lub niewalidowane interfejsy transferowe tworzą punkty uwolnienia, które znajdują się poza główną granicą zabezpieczenia samego izolatora. Jeśli protokół SMEPAC nie uwzględnia interfejsów transferowych w sekwencji testowej, raport CPT jest niekompletny w odniesieniu do pełnej granicy zabezpieczenia — nawet jeśli wyniki testów korpusu izolatora mieszczą się poniżej docelowego progu.

Dane dotyczące osadów powierzchniowych wnoszą dodatkowy wymiar, którego nie są w stanie uchwycić same pomiary w powietrzu. Osady na powierzchniach sprzętu wewnątrz i bezpośrednio poza granicami strefy izolacyjnej mają wpływ na zakres walidacji czyszczenia oraz ocenę ryzyka zanieczyszczenia krzyżowego. W przypadku obiektów wielofunkcyjnych wyniki pomiarów osadzania się zanieczyszczeń na powierzchniach uzyskane w ramach CPT powinny być bezpośrednio uwzględnione w strategii walidacji czyszczenia, a nie traktowane jako odrębne działanie. Związek między wynikami CPT a danymi wejściowymi do walidacji czyszczenia stanowi praktyczny punkt integracji, który zespoły projektowe często pozostawiają nierozwiązany aż do etapu kwalifikacji, kiedy to staje się on luką w zakresie, a nie decyzją planistyczną.

Izolator, cRABS, BIBO oraz interfejsy transferowe, które zmieniają profil ryzyka

Wybór technologii dla operacji na poziomach OEB4/OEB5 nie polega na prostym porównaniu równoważnych opcji. Izolatory stanowią uznany standard inżynieryjny dla obiektów w tych przedziałach. Nie oznacza to prawnego zakazu stosowania innych technologii, ale jest to uzasadnione stanowisko w zakresie zamówień publicznych: jeśli system zabezpieczający nie jest izolatorem, wymaga on konkretnych danych z testów CPT w warunkach OEB4/OEB5, zanim będzie można go uznać za równoważny. Słowne oświadczenia o równoważności oraz twierdzenia oparte na oznaczeniach na etykietach nie spełniają tego standardu.

Technologia cRABS zajmuje w tym porównaniu niejednoznaczną pozycję. Zapewnia ona skuteczną kontrolę zanieczyszczeń i może spełniać wymagania dotyczące przetwarzania aseptycznego zgodnie z normą ISO 13408-6:2021 w kontekście projektowania farmaceutycznych systemów izolatorów, jednak nie jest automatycznie równoważna z izolatorem przeznaczonym do przechowywania substancji o wysokiej aktywności. Nie chodzi o to, czy technologia cRABS może być zaprojektowana z myślą o warunkach OEB4 lub OEB5 — niektóre konfiguracje to umożliwiają — ale o to, czy konkretny oceniany system dysponuje danymi CPT obejmującymi zadania związane z obsługą proszków realizowane przez nabywcę na tych poziomach wydajności. W przypadku braku takich danych uznanie cRABS za równoważny z OEB4/OEB5 wiąże się z ryzykiem kwalifikacyjnym, które nie zostanie wyeliminowane podczas uruchamiania.

Aby dokładniej zapoznać się z tym, jak zaprojektowano i czym różnią się konfiguracje izolatorów OEB4 i OEB5, Przyszłość zabezpieczeń: Izolatory OEB4 vs OEB5 bardziej szczegółowo omawia różnice techniczne.

Na poziomie interfejsu zawory motylkowe dzielone mają dobrze udokumentowaną historię eksploatacji — ponad dwie dekady stosowania jako urządzenia do hermetycznego transportu proszków — z wykazanym poziomem emisji poniżej 1 µg/m³ w zastosowaniach objętych wymogami OEB5. Ta historia eksploatacji stanowi istotny dowód skuteczności hermetyzacji na poziomie interfejsu, ale odnosi się ona do zaworu w prawidłowo zintegrowanej konfiguracji. Wkład zaworu w skuteczność izolacji zależy od sposobu jego wbudowania w ogólną obudowę izolatora oraz od tego, czy ta zintegrowana konfiguracja została uwzględniona w testach CPT. Oddzielanie deklarowanej wydajności zaworu od testów całego systemu jest częstym błędem popełnianym podczas procesu zakupowego.

Systemy typu „bag-in/bag-out” oraz wkłady jednorazowego użytku eliminują konieczność otwartej obsługi proszków na punktach styku procesów. Ich działanie w ramach granicy zabezpieczenia musi zostać potwierdzone w ramach CPT — nie można tego zakładać na podstawie tego, że technologia ta jest z natury rzeczy bezpieczna. Bag in Bag Out Konfiguracja w obudowach filtrów i punktach przesyłu stanowi standardowy środek ograniczający ryzyko, jednak to, czy została ona przetestowana w ramach pełnej granicy zabezpieczenia, jest kwestią decydującą o tym, czy przyczynia się ona do potwierdzenia tego twierdzenia.

Szczelność interfejsów musi być weryfikowana w ramach pełnej oceny granicy szczelności (CPT), a nie oceniana osobno. System, w którym korpus izolatora przeszedł testy zgodnie z OEB5, ale interfejsy transferowe nie zostały uwzględnione w protokole testowym, ma niekompletną granicę szczelności — ogólna wiarygodność jest tak wysoka, jak najsłabszy z przetestowanych interfejsów.

Lista kontrolna dokumentów dostawcy przed przyjęciem wniosku OEB4/OEB5

Oświadczenie dostawcy dotyczące zgodności z normą OEB5 ma konkretne znaczenie tylko wtedy, gdy jest poparte dokumentacją zgodną z sekwencją zadań określonymi przez zamawiającego. Najbardziej uzasadnionym punktem wyjścia dla każdego przeglądu zamówień jest najpierw zażądanie raportu CPT i zestawienie go z planowanym procesem przed oceną jakichkolwiek innych elementów. Jeśli warunki symulowane w raporcie różnią się istotnie od zadań zamawiającego związanych z ładowaniem, pobieraniem próbek, czyszczeniem i wymianą, raport nie potwierdza deklaracji dotyczącej tego zastosowania, niezależnie od podanej w nagłówku wartości wydajnościowej.

Walidacja czyszczenia stanowi odrębny, ale bezpośrednio powiązany wymóg dowodowy. Limity oparte na kryteriach zdrowotnych, wywodzące się z wartości ADE/PDE, stanowią obecnie oczekiwania regulacyjne dotyczące czyszczenia HPAPI; dotychczasowe podejścia oparte na limitach 10 ppm lub metodach dawka-frakcja są coraz trudniejsze do uzasadnienia podczas inspekcji. Metoda analityczna stosowana do weryfikacji wyników czyszczenia musi charakteryzować się walidowaną granicą oznaczalności poniżej obliczonej wartości MACO. W tym celu zazwyczaj preferuje się metody specyficzne dla danego związku — zazwyczaj HPLC — zamiast całkowitego węgla organicznego (TOC), ponieważ TOC nie pozwala na rozróżnienie między pozostałościami substancji czynnej a pozostałościami środka czyszczącego lub substancji pomocniczej stosowanej w procesie. Są to techniczne kryteria oceny, które powinny pojawić się w przeglądzie kwalifikacji dostawcy, a nie pytania odłożone do walidacji po instalacji.

W niniejszym przeglądzie należy również uwzględnić decyzję dotyczącą wyboru między sprzętem dedykowanym a współużytkowanym. Sprzęt dedykowany eliminuje konieczność przeprowadzania walidacji czyszczenia międzyproduktowego jako obowiązku projektowego; sprzęt współużytkowany wiąże się z określonym wymogiem walidacji czyszczenia, obejmującym udokumentowane procedury zmiany produkcji oraz kwalifikację metod. Żadne z tych rozwiązań nie jest z natury rzeczy lepsze, jednak traktowanie ich jako równoważnych podczas procesu zakupu pomija różnicę w zakresie walidacji i może mieć znaczący wpływ na harmonogram, gdy strategia walidacji czyszczenia zostanie określona dopiero po wyborze sprzętu.

Niezależne, zewnętrzne badania kontroli narażenia stanowią istotny czynnik wyróżniający podczas oceny oświadczeń dostawców. Dane CPT pochodzące z samooceny nie są z założenia niewiarygodne, jednak dane uzyskane przez laboratorium zewnętrzne w warunkach określonych przez zamawiającego cieszą się wyraźnie większą wiarygodnością podczas przeglądu zapewnienia jakości oraz kontroli organów regulacyjnych. W przypadkach, gdy oświadczenia dotyczące OEB5 mają kluczowe znaczenie dla profilu ryzyka projektu, niezależna weryfikacja powinna stanowić część kryteriów oceny dostawcy, a nie opcjonalny element uzupełniający.

Sprawdzenie wyników ostatniej kontroli regulacyjnej dostawcy to czynność, którą często pomija się w procesie zamówień publicznych, ponieważ wydaje się ona powiązana z oceną techniczną. Nie jest to jednak tylko kwestia powiązania — stanowi to bezpośredni dowód na to, czy system jakości dostawcy oraz działania w zakresie kontroli zanieczyszczeń zostały sprawdzone przez właściwy organ i uznane za zgodne z wymogami. Ukryte problemy związane z niezgodnością, które nie są widoczne w ofercie technicznej, wyjdą na jaw, gdy organ regulacyjny przeanalizuje dokumentację kwalifikacyjną zamawiającego i prześledzi łańcuch dostaw. W przypadku Izolator OEB4/OEB5 W przypadku projektów charakteryzujących się długim czasem trwania procesu kwalifikacji dostawców i ścisłą kontrolą organów regulacyjnych etap ten powinien odbywać się na etapie kwalifikacji dostawców, a nie po udzieleniu zamówienia.

Praktyczna sekwencja działań, która pozwala ograniczyć ryzyko związane z ponowną kwalifikacją w projektach OEB4/OEB5, jest spójna: przed wyborem technologii należy zdefiniować listę zadań i docelową koncentrację, uzyskać wyniki badań CPT odpowiadające tej liście zadań oraz upewnić się, że interfejsy transferowe są uwzględnione w testowanej granicy obudowy bezpieczeństwa. Organizacje, które pomijają lub skracają etap definiowania zadań w celu przyspieszenia wyboru dostawcy, niemal zawsze odzyskują ten czas w postaci kosztów ponownej kwalifikacji po zakończeniu instalacji.

Przed przystąpieniem do ostatecznego porównania dostawców należy na piśmie określić następujące elementy: potwierdzony poziom OEL lub przedział OEB wraz z jego wartością progową, konkretne zadania procesowe, które musi obejmować protokół CPT, podejście do pobierania próbek oraz metodę analityczną wymaganą do walidacji czyszczenia, a także format dokumentacji niezbędny do poparcia procedur IQ/OQ/PQ oraz wniosku regulacyjnego. Porównanie dostawców przeprowadzone bez ustalenia tych elementów prowadzi zazwyczaj do wyboru opartego na warunkach handlowych, a nie na gotowości do kwalifikacji — co jest decyzją, która powoduje wzrost kosztów na każdym kolejnym etapie projektu.

Często zadawane pytania

Pytanie: Co się stanie, jeśli w momencie sporządzania specyfikacji środków zabezpieczających nie będą jeszcze dostępne pełne dane toksykologiczne?
A: Należy wykorzystywać podział na przedziały OEB jako tymczasowe narzędzie klasyfikacyjne i formułować kryteria akceptacji w oparciu o numeryczny próg danego przedziału, a nie o potwierdzoną wartość OEL. Podział na przedziały OEB został opracowany specjalnie z myślą o wczesnym etapie informowania o zagrożeniach, kiedy wartości OEL wyznaczone na podstawie ADE nie są jeszcze znane. Kluczową zasadą jest traktowanie tego progu jako wartości tymczasowej, którą należy zastąpić potwierdzonym kryterium akceptacji opartym na wartości OEL, zanim raporty CPT zostaną wykorzystane do wsparcia walidacji lub złożenia wniosku regulacyjnego — te dwa dokumenty należy uzgodnić przed sporządzeniem pakietu kwalifikacyjnego, a nie po jego sporządzeniu.

Pytanie: Po przeanalizowaniu dokumentacji CPT i wybraniu dostawcy, jaki jest najbliższy krok przed rozpoczęciem procedur IQ/OQ/PQ?
A: Należy upewnić się, że parametry obiektu zastosowane w teście CPT dostawcy — kaskada różnic ciśnień, współczynniki wymiany powietrza oraz warunki brzegowe systemu HVAC — zostaną odtworzone w środowisku instalacyjnym zamawiającego. Jeśli projekt obiektu odbiega od warunków testowych, wyniki testu CPT mogą nie odzwierciedlać rzeczywistej wydajności po instalacji, co spowoduje konieczność przeprowadzenia dodatkowych testów w ramach kwalifikacji. Rozstrzygnięcie tej kwestii przed rozpoczęciem kwalifikacji operacyjnej (IQ) zapobiega przekształceniu jej w otwartą pozycję kwalifikacyjną, która opóźnia zatwierdzenie kwalifikacji operacyjnej (OQ).

Pytanie: Czy konfiguracja cRABS kiedykolwiek spełnia wymagania OEB4/OEB5, czy też zawsze konieczny jest izolator?
A: System cRABS może spełnić wymagania OEB4/OEB5 tylko wtedy, gdy dysponuje danymi CPT obejmującymi konkretne zadania związane z obsługą proszków realizowane przez nabywcę na tych poziomach wydajności. Technologia ta nie jest automatycznie dyskwalifikowana, ale standard dowodowy jest taki sam jak w przypadku izolatora: dowody z testów CPT dostosowane do konkretnych zadań i mieszczące się poniżej docelowego progu, w tym dotyczące interfejsów transferowych i operacji dynamicznych. Bez tych danych uznanie systemu cRABS za równoważny wiąże się z ryzykiem kwalifikacyjnym, którego nie niesie ze sobą izolator posiadający odpowiednie dowody z testów CPT. Zamknięty system barier o ograniczonym dostępie - cRABS warto to rozważyć tylko wtedy, gdy można przedstawić taką dokumentację.

Pytanie: W którym momencie przeznaczenie sprzętu wyłącznie do pracy z jednym związkiem z grupy HPAPI staje się bardziej praktyczne niż walidacja sprzętu wspólnego dla wielu związków?
A: Wykorzystanie dedykowanego sprzętu staje się rozwiązaniem wiążącym się z mniejszym ryzykiem, gdy przetwarzane związki charakteryzują się znacznie różniącymi się profilami toksykologicznymi, gdy nie można zweryfikować metod analitycznych dotyczących czyszczenia pod kątem wspólnego progu MACO lub gdy harmonogram kampanii sprawia, że zdefiniowane procedury przełączania są niemożliwe do zrealizowania z operacyjnego punktu widzenia. Wspólne użytkowanie sprzętu jest uzasadnione, gdy można przeprowadzić i utrzymać rzetelną walidację czyszczenia dla poszczególnych związków, a także gdy procedury zmiany produkcji są w pełni udokumentowane i regularnie wykonywane. Traktowanie tych dwóch opcji jako równoważnych podczas procesu zakupu nie uwzględnia różnicy w zakresie walidacji; strategię walidacji czyszczenia należy ustalić przed sfinalizowaniem wyboru sprzętu, a nie po nim.

Pytanie: Czy dane dotyczące CPT podane przez dostawcę na podstawie własnej oceny są kiedykolwiek wystarczające, czy też w przypadku projektów OEB5 zawsze wymagane są niezależne badania przeprowadzane przez stronę trzecią?
Odp.: Dane CPT pochodzące z samooceny nie są z założenia niewystarczające, ale podczas przeglądu zapewnienia jakości i kontroli organów regulacyjnych mają mniejszą wiarygodność w porównaniu z danymi uzyskanymi przez laboratorium zewnętrzne w warunkach określonych przez zamawiającego. W przypadku projektów, w których ograniczenie OEB5 stanowi główny czynnik ryzyka — zwłaszcza tych o długich terminach kwalifikacji lub podlegających ścisłej kontroli regulacyjnej — niezależną weryfikację należy traktować jako kryterium oceny dostawcy, a nie jako opcjonalne ulepszenie. Praktyczną kwestią jest to, czy profil ryzyka regulacyjnego i audytowego projektu uzasadnia dodatkowy koszt badań przeprowadzanych przez stronę trzecią; w przypadku większości zastosowań OEB5 tak właśnie jest.